مقدمه و تاریخچه بیمه های عمر

مقدمه:

یکی از معیارهای توسعه یافتگی و مولفه های اصلی رفاه اجتماعی در هر کشور یا اجتماعی میزان استفاده از بیمه های زندگی (بیمه های عمر) و مستمریها می باشد و ضریب نفوذ این بیمه ها شاخصی برای اندازه گیری آن است.
از سوی دیگر، همانطور که صندوق بین المللی پول نیز بیان کرده است، مولفه های اقتصادی لازمه توسعه پایدار اجتماع است. رشد و توسعه اقتصادی در افزایش نرخ اشتغال، کاهش میان فقر، تورم و در نتیجه جلوگیری از کاهش یا از بین رفتن درآمدها برای اقشار کم درآمد موثر است و یکی از مهمترین راهکارهای دسترسی به این کارکردها، توسعه بیمه های زندگی می باشد.

به همین منظور پس از 2 سال تلاش اقدام به راه اندازی وب سایت www.Parsian-Bimeh.ir برای کلیه بیمه های جنرال شرکت سهامی عام پارسیان نموده ایم که در این بین بحث آموزشی بازاریابان را به صورت کاملا استثنایی و ویژه در سراسر کشور شروع کرده که این متون یکی از بخش های سازنده و مفید برای بازاریابان بیمه پارسیان در رشته بیمه عمر و سرمایه گذاری می باشد. امید است که مطالب جزوات و وب سایت مورد پسند شما قرار گیرد.
می توانید سئوالات عمومی و خصوصی خود در زمینه بیمه عمر و سرمایه گذاری پارسیان را از طریق فرم تماس در وب سایت فوق مطرح نمایید و یا در بخش پرسش ها و پاسخ ها مطالعه فرمایید.
با سپاس / محمود چمانچی

تاریخچه:

اگرچه بیمه های عمر و مستمری ها به شکل امروزی آن بعد از بیمه های دریایی و آتش سوزی پدید آمده اند، اما اشکال قدیمی آن ریشه ای بسیار کهن دارد و زمان پیدایش آن نامعلوم است. بشر از گذشته های دور همیشه در این فکر بوده که خود را از نتایج اقتصادی مرگ های ناگهانی سنین جوانی و همچنین عوارض ناشی از پیری حفظ کند. در یک نوشته روی پاپیروس که در مصر کشف شده و مربوط به 4500 سال قبل می باشد. مندرج است که مومیاگران مصری هر موقع که یکی از کارکنان کارگاه هایشان فوت می کرد، موظف بوده اند وراث آنها را مورد حمایت قراردهند. در زمان های بسیار کهن، در برخی از شهرهای بزرگ انجمن هایی تشکیل یافت که در ازای دریافت حق عضویت، هر فردی که فوت می شد، هزینه های کفن و دفنش را تقبل کرده و غرامتی را نیز به بازماندگانش می پرداختند. در قرون وسطی سندکاهای مختلف به کار بیمه گری عمر مشغول بودند و در مدارک و اسناد قرون وسطی اولین قرادادههای مستمری مادام العمر به دست آمده است.


تا قرن هفدهم در کشورهای اروپایی بیمه عمر به صورت شرط بندی روی فوت شخص ثالث بین دو نفر کم و بیش مرسوم بود.
این گونه شرط بندی ها به دلیل مغایرت با اصول اخلاقی از طرف مقامات مذهبی و قضایی گهگاه ممنوع اعلام می شد و همین موضوع سالیان دراز موجب عقب ماندگی بیمه عمر شده بود. اما طی قرون هفدهم تا نوزدهم، با کمک دانشمندانی مانند برنولی، دپارسیو، و اویلر، علم اکچوریال که تلفیقی از احتمالات و محاسبات مالی بود، به وجود آمد. از آن پس بیمه عمر از صورت شرط بندی و برد و باخت درآمد و بر پایه محکم علمی استوار گشت و متخصصین این علم را اکچوئری نامیدند. محاسبات حق بیمه در بیمه های عمر بر اساس احتمالات مرگ و میر انجام می گرفت که پس از آن با وارد شدن نرخ بهره شکل پیچیده تری به خود گرفته است.
اولین بیمه نامه عمری که به رسمیت شناخته شد در زمان سلطنت الیزابت اول در لندن به سال 1583 صادر شد که قراردادی را روی زندگی شخصی به نام ویلیام گیبنس منعقد کرده بود. مدت این بیمه نامه یک سال (12 ماه) و نرخ حق بیمه 8% سرمایه فوت آن بود. بیمه نامه با نام خدا شروع شده و در پایان آن، سلامت و طول عمر بیمه شده مسئلت گردیده بود. بیمه شده در آخرین روزهای سال، فوت می کند و پس از مجادلات بسیار، سرانجام دریافت گنندگان حق بیمه که از تجار لندن بودند، به پرداخت سرمایه محکوم شدند. دعوا بر سر این بود که منظور سال قمری است یا سال شمسی، چون سال قمری 10 روز کمتر از سال شمسی است و گیبنس در خلال همان 10 روز فوت کرده بود، اگر مدت را یک سال قمری در نظر می گرفتند، سرمایه قابل پرداخت نبود و در غیر این صورت بایستی پرداخت می شد.


اولین شرکت بیمه عمر در سال 1762 در انگلستان تاسیس شد و اولین بررسی علمی درباره بیمه های عمر در سال 1812 منتشر گردید. از آن به بعد شرکت ها و موسسات بسیاری به صورت سهامی یا تعاونی در کشور های اروپایی و امریکایی در زمینه توسعه بیمه های عمر پا به عرصه وجود گذاردند و به خصوص پس از جنگ جهانی دوم، توسعه بیمه های عمر و پرداخت مستمریها به مردم در اکثر کشورها به خصوص آمریکا و در سالهای بعد در هند و آسیای شرقی سرعت گرفت.
بیمه عمر در ایران توسط نمایندگی یک شرکت بیمه خارجی به نام ویکتوریا در سال 1314 آغاز گردید و یک امضای آن توسط نماینده در ایران و امضای دیگر در مرکز شرکت واقع در برلین انجام می شد. این نمایندگی پس از یک سال فعالیت منحل شد و رزومه خود را که شامل 150 بیمه نامه با مجموعه چهارصد هزار ریال حق بیمه سالیانه و تعهد 8 میلیون ریالی بود به شرکت سهامی بیمه ایران که تازه تاسیس شده بود، واگذار کرد.


اولین بیمه نامه عمری که توسط نمایندگی مزبور صادر شد، یک بیمه عمر و پس انداز با سرمایه 600 لیره انگلیسی و متعلق به یک تاجر تبریزی به نام جبار صالح نیا بود که در انقضای مدت از طرف شرکت بیمه ایران به بیمه گذار پرداخت شد.
شرکت سهامی بیمه ایران، در سال 1315 و یک سال بعد از تاسیس، عملیات بیمه عمر را با مشارکت یک بیمه گر اتکایی سوئیسی به نام یونیون سوئیس آغاز کرد و در سال 1336 شرکت بیمه ملی و در 1340 شرکت سهامی بیمه امید نیز به این عملیات پیوستند. پس از چند سال وقفه و رکود در ارائه بیمه های عمر، از سال 1367 با تصویب قوانین لازم شرکت های بیمه صدور بیمه های زندگی را از سر گرفتند و در حال حاضر 4 شرکت دولتی و حدود 16 شرکت خصوصی بیمه های عمر می فروشند.


در ایران با توجه به آنکه از عملیات بیمه گری متجاوز از نیم قرن می گذرد به خصوص بعد از تاسیس شرکت سهامی بیمه ایران در سال 1314، قاعدتا می بایست تاکنون بیمه عمر ترقی قابل توجهی نموده باشد. ولی مردم بنا بر علل و عوامل مختلفی از تقاضای آن استقبال ننمودند. در سال 1348 در سراسر ایران فقط 50 هزار نفر بیمه عمر بودند و در سال 1348 از هر 610 نفر فقط یک نفر بیمه عمر بوده است، ولی از هر 9 نفر یک نفر حساب پس انداز داشته است و این امر نشان می دهد که مردم به پس انداز بیش از بیمه عمر علاقه مند بودند.

Cover